La Gleize, is ff andere koek

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

De Twijfel

Ik zie op 5 augustus het bericht op Facebook voorbij komen van Single Track Sunday La Gleize. Als fan van CycleXperience deel ik meteen het bericht. In mijn hoofd begint het te ratelen met allerlei vragen en twijfel, zoals: geef ik mij zelf ook op, durf ik dit, kan ik dit ook? Meteen weet ik ook dat angsten overwin je niet door ze uit de weg te gaan. Sterker nog daar vergroot je het alleen maar mee. Dus na lang wikken en wegen besluit ik op 5 oktober mij in te schrijven. Ook voor mijzelf al een scenario achter de hand voor als het niet gaat. En die luidt “Desnoods haak ik af en ga ik met behulp van mijn Wahoo navigatie terug naar de verzamelplaats”.

De Ontvangst

Zondag 13 oktober is het dan zover. Coen, Jurgen en ik zijn om 6:45 uur met de camper naar La Gleize vertrokken. Het valt mij op dat ik heel relaxed ben op de heenweg. Totdat ik het restaurant binnen loop en al die mannen zie zitten die allemaal super ervaren zijn en geen angst kennen. Jeetje wat heb ik toch gedaan. De spanning zit meteen hoog. Totdat ik een andere dame spreek die aangeeft dat ze 15 jaar geleden ook zo begonnen is. En dat de groep altijd wacht op elkaar. Eerst maar genieten van de koffie met gebak dan zien we wel verder.

Daar gaan we dan

De groepsindeling wordt gemaakt. Ik zit in groep 4. We vertrekken en ik merk dat ik toch erg gespannen op de fiets zit. Geen tijd voor een rustige warming-up en meteen over stenen en dergelijke die in mijn ogen er glad uitzien door de regen die er gevallen is. Ik spreek mijzelf toe dat ik mij moet focussen in het scannen van de route. Daarnaast weet ik dat ik altijd even nodig heb om warm te draaien en in een flow te komen. Gelukkig we moeten even stoppen vanwege een lekke band bij iemand. Hier probeer ik mijn hartslag en ademhaling onder controle te krijgen. Dit gaat redelijk. We gaan weer verder, meteen een klim. Het klimmen hier is toch wel wat anders dan op de Maashorst. Hierdoor besef ik mij dat ik het klimmen vaker mag gaan trainen. Vlak daarna weer een klim, er lijkt geen einde aan te komen. Wanneer die nog wat stijler wordt, lopen mijn kuiten zo vol dat ik moet afstappen. Verder lopen is ook zwaar. Zodra het wat minder stijl is kan ik weer opstappen en fiets weer verder.

De Beloning

Na al het klimmen komen we bovenaan en kunnen we genieten van een prachtig uitzicht. Althans dit duurt voor mij even voor ik kan genieten, want mijn hoogtevrees speelt mij parten. Toch altijd weer blij dat ik het wel doe. We gaan weer verder. De beloning van het afdalen komt er aan. Het begin gaat redelijk goed. Tot we andere ondergrond krijgen. Glibber en glijden wat bij mij mijn angsten extra aanwakkert. Vervolgens bij een dropje ga ik over de kop met fiets en al. Mijn eigen stomme fout want dit dropje was echt niet veel meer dan ééntje op de Maashorst. Ik constateer dat ik mijn grenzen al zoveel verlegd heb in een paar kilometer dat ik aan mijn taks zit. Vervolgens verandert de ondergrond van het volgende gedeelte in de afdaling weer. Glad gesteente wat als een soort van afwatering naar beneden loopt, redelijk stijl in mijn ogen en met de nodige stenen hier en daar. Dit word mij te technisch en het feit dat ik niet kan zien tot hoever dit door loopt zorgt er wederom voor dat ik afstap. Lars blijft achter mij en toont veel geduld. Wat voel ik mij een obstakel voor de rest van de groep. Zodra het minder stijl wordt stap ik weer op en fiets weer verder. Na de volgende pittige klim staat de groep al op mij te wachten. Nog even snel een reepje eten want ik ben aardig leeg. Hier geef ik ook aan in de groep dat ik bij de pauze plaats zal afhaken omdat ik mij een te grote belasting voel voor de groep.

Pauze

We gaan weer verder. Dan blijkt dat we dus ook al bijna bij de pauzeplek zijn. Dit vooruitzicht doet mij goed. Wetende dat voor mij het einde in zicht is. Conditioneel gaat het echt nog wel. Ik heb veel grenzen verlegd maar voor vandaag is het echt genoeg geweest. De pauze plek is overweldigend bevoorraad met van alles. Bananen, krentenbollen, puddingbroodjes, marsen/snickers, cola, energydrank en water. Wie hier iets te kort komt ligt dan echt aan die persoon zelf. Nadat iedereen weer vertrokken is wordt mijn fiets en die van iemand anders achter in de bus geladen. We rijden naar de volgende pauzeplaats waar ik mij gelukkig nuttig kan maken door te helpen. Al vrij snel is de eerste groep er weer. Bij deze pauzeplaats zijn er meer personen die afhaken vanwege verschillende redenen. Sommige fietsen vanaf hier rechtstreeks naar de finish.

Finish

Nadat we alles hebben opgeruimd bij de pauzeplaats rijden we naar de finish. Hier kunnen we lekker douchen en omkleden. Daarna nog even een wandelingetje gemaakt over het begin van de route om iemand zijn bidon op te halen die hij verloren was. Bij terugkomst is het tijd om te gaan eten. Een heerlijk pastabuffet staat er klaar. Hier kunnen we onze energie weer goed aanvullen. Al met al een geweldig goed verzorgde dag, die mij doet inzien dat ik nog veel aan mijn MTB skills mag gaan werken zodat ik volgend jaar weer mee kan.

Zo’n uitzicht heeft de Maashorst niet