Menu
Geen producten in je winkelmand
Zoeken
Generic filters
Exact matches only

Nordenau – De strijd met de wind, de bergen, en een denkbeeldige concurrent

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Eindeloos ploeteren we over een steil gravelpad omhoog. Het enige wat ik hoor is de wind en het kraken van mijn schoenplaatjes in de pedalen. Hoe hoger we komen, hoe weidser het panorama met beboste heuvels en kneuterige skipistes. In de verte ligt Nordenau, een gezapig dorpje dat in de winter niet veel meer is dan een gebrekkig skiresort, maar het in de zomer volledig waarmaakt door de uitvalsbasis van een mountainbike-marathon te zijn. Het laatste stukje van onze klim naar de top is wel erg steil en vergt de nodige behendigheid waardoor ik op het puntje van mijn zadel kom te zitten. Met een tijdelijk zuurstoftekort bereiken Juul en ik de top. Ondanks dat we een easy verkenningsritje gepland hadden zijn we blij dat we de eerste – echt lange – beklimming van de Kahler Asten Trail Marathon (95km/2700hm), even meegepakt hebben. Zo weten we in ieder geval wat ons morgen te wachten staat. 

Doelstelling

Primeur dit jaar is de pittige start/finish locatie die halverwege een lange asfalt klim ligt.  Een uitgebreide warming-up is dus zeker niet overbodig. De mijne was wat aan de korte kant maar zonder al te veel problemen kan ik in de openingsfase mee met de mannen voorin. Het vele klimwerk zorgt voor een eerlijke strijd, waarin de sterkste renner er al snel met kop en schouders bovenuit steekt. Marathonbeest Roel Verhoeven doet zijn reputatie eer aan en is er als eerste vandoor, gevolgd door twee profs van team Firebike en veelvuldig podium-rijder Florian Vrecko van Embrace The World Cycling. Ik zie Verhoeven op de lastige skipiste-beklimming al snel uit het zicht verdwijnen en zoek – met de verkenning van gisteren in mijn achterhoofd – naar de juiste klim cadans. Pas bovenop de Altastenberg vind ik vier andere renners om bij aan te sluiten: de Twentse klepper Kruijswijk, concurrent/ijkpunt Feenstra, de rappe Belg Finoulst en een voor mij onbekende Duitser van Bergamont Racing Team. Ik heb zojuist al even vooruit geteld en weet dat we voor plek 5 t/m 9 rijden wat wederom kansen voor het 30+ podium bied. Ondanks dat mijn recent behaalde podiumplek in Saarschleifen naar meer smaakt, blijft het hoofddoel om een zo hoog mogelijk overall uitslag te rijden. Want daar hecht ik als eerstejaars-eliterenner toch de meeste waarde aan.

Tempoversnelling

Door het (tot dusver) voorspoedige verloop van de koers kan ik opmaken dat de pannenkoeken van gisteravond goed gevallen zijn. Ik kan prima meekomen zonder in het rood te trappen. Ik blaak van zelfvertrouwen en verricht regelmatig kopwerk. Op de trails zit ik als tweede, zo niet als eerste, en maak weinig stuurfoutjes. Een tegenvaller is de stormachtige wind,  die we – naast de vele hoogtemeters – vandaag als extraatje voor de kiezen krijgen. Deze combinatie maakt het beslist geen makkelijk koers, maar zolang de benen het nog volhouden en ik dit groepje niet kwijtraak is het vooral genieten van alle prachtige paadjes in dit mooie natuurgebied. Een waar mountainbike paradijs.

Finoulst heeft duidelijk niet zijn beste dag en is de eerste die afscheid neemt. De overgebleven koersmakkers lijken het samen prima naar hun zin te hebben, maar schijn bedriegt, zo blijkt. Op een zware passage in het bos rondom de Heidberg is Feenstra het gezelschap zat en schudt een paar keer flink aan de boom. Kruijswijk geeft geen kik, de Duitser hangt aan het elastiek en tot mijn eigen verbazing ben ik de eerste die moet lossen. De tempoversnellingen van Feenstra komen voor mij op het verkeerde moment. Ik kan simpelweg niet harder en moet oppassen dat ik mezelf niet opblaas. Anders wordt het nog een lange, eenzame lijdensweg tot de finish.

Moraaldip

Na de laatste start/finish doorkomst (we rijden vandaag drie lussen) zakt de moed me even in de schoenen. Op de pittige asfalt beklimming raak ik in hevige strijd met mijn benen die weigeren rond te draaien. Ik weet dit gevecht te winnen, maar krijg als beloning op de top windkracht 7 in m’n snufferd. Ik moet herstellen, maar heb geen wiel om in te schuilen en mijn hele lichaam lijkt te blokkeren. Dit is het directe gevolg van een kortstondig moraaldipje. Gelukkig weet ik mijzelf opnieuw te motiveren met het besef dat ik nog steeds een top tien notering te verdedigen heb, en dat Finoulst nog achter mij rijdt, wat ik graag zo wil houden. Ik schakel een tandje zwaarder en ga nog maar eens op de pedalen staan. Ik kijk achterom en zie niemand. De moraal is al snel terug.

Waarmaken

Op de top van iedere beklimming blijf ik achteromkijken. Je weet maar nooit met die Finoulst, die kan zomaar zijn tweede adem vinden heb ik uit betrouwbare bronnen vernomen. Om zeker te zijn niet stil te vallen, tik ik nog een heerlijke wcup nogareep weg. Mede door deze versnapering blijft de motor lekker door pruttelen en weet ik in de laatste fase van de race het verval te beperken. Finoulst heb ik gelukkig niet meer terug gezien, maar dat is niet zo gek aangezien hij halfweg koers is afgestapt (hoor ik later). Mooi hoe een denkbeeldige concurrent je tot op de streep kan motiveren. Ik verlies op Feestra en Kruijswijk respectievelijk maar 4 en 5 minuten. Met een tijd van 4.34u – en een acceptabele achterstand van 21 minuten op winnaar Matthias Frohn –  word ik 7e overall en 3e in mijn leeftijdscategorie. Hiermee doe ik waarvoor ik gekomen ben en blijken mijn geliefde pannenkoeken wederom prima racevoer te zijn.

Robin Overeem – 3e in Nordenau