Search
Generic filters
Exact matches only
MENU

Prima herstart tijdens Bike Marathon Neustadt

Wat betreft sportwedstrijden leefden we de afgelopen maanden in een sombere tijd. Dat was voor de mountainbikers niet anders. Als ik Apeldoorn (net voor de Corona-uitbraak) even niet meereken is het al bijna een jaar geleden dat ik mijn laatste marathon reed. Een bijzonder lange trainingsperiode was het alternatief, waarin er maar weinig momenten waren waarop ik mezelf echt kon testen. Tot dit weekend dan. In Neustadt an der Weinstrasse (het Toscane van Duitsland) gaat de Sigma Bike Marathon gewoon door en dat wil ik natuurlijk niet missen!

Omdat ik dit jaar nog maar weinig van huis ben geweest (en mijn werk het toe laat) besluit ik om al op donderdagochtend richting Neustadt te gaan om uitgebreid te verkennen en maximaal te genieten van een ouderwets weekendje marathonbiken.

Verkenning

Op donderdagmiddag doe ik de eerste verkenning. Wat meteen opvalt: veel rotsen, veel trails en een aantal lastige afdalingen. Heel erg gaaf, maar ook pittig! De meest lastige is misschien wel de afdaling naar de Wolfsburg ruïne, wat eigenlijk een lange “rock garden” is. Na een paar keer oefenen heb ik de juiste lijn gevonden, maar het kost me uiteindelijk nog twee verkenningsritjes voordat ik er echt op snelheid naar beneden kan rijden. Op de laatste verkenningsdag heb ik het rondje (45km/1050hm, die we zondag 2x moeten afleggen) aardig onder de knie. 

Strenger voedingsplan

Nog even terug naar Apeldoorn, want dat was voor mij geen succesvolle seizoensopener. Wat daar mis ging is dat ik niet genoeg dronk (en at) tijdens de wedstrijd, oftewel ik kreeg niet genoeg brandstof binnen. Na 3,5u kreeg ik een flinke energiedip en sindsdien hamert mijn trainer erop dat ik minimaal 90 gram koolhydraten per uur moet gebruiken en zeker geen water moet drinken zolang ik dat niet haal. Ik ging zelf altijd uit van een (oudere) algemene richtlijn van 50 tot 70 gram per uur, maar hield het eigenlijk nooit echt goed bij. Maar als ik het maximale uit mezelf wil halen (en dat wil ik) wordt het tijd om ook hier beter mee om te gaan.

Maar vergeet niet dat het in een mountainbike wedstrijd sowieso al lastig is om genoeg te eten en te drinken. Wij rijden niet uren lang in een peloton over een strak geasfalteerde autoweg, het is meestal koers vanaf de eerste seconden en de momenten dat je even ‘rustig’ een gelletje kan pakken zijn schaars. Hoe dan ook had ik me voorgenomen om bij de eerstvolgende marathon serieus mijn best te gaan doen om me wél aan de 90gram-koolhydraten-per-uur-regel te houden. Eens kijken of dat deze keer lukt.

Gelukkig bied Etixx (die mij dit seizoen een handje helpt als het om sportvoeding gaat) genoeg lekkers om je helemaal mee vol te proppen. Ik verwacht dik 4u te koersen dus dat is (4×90) 360 gram koolhydraten. Wat ik heb klaargelegd is iets meer, maar het kan geen kwaad om wat reserves te hebben.

Startprocedure

Om Coronaproof te starten worden we vandaag in groepen van +- 10 man (die om de minuut vertrekken) losgelaten. Verder draagt iedereen zijn mondkapje tot 1 minuut voor vertrek. De groepen ontstaan vrij soepel, er is weinig gedrang en de anderhalve meter regel op een paar uitzonderingen na prima nageleeft. Ikzelf pak de derde groep. In de eerste twee groepen staan de prof teams (Bulls, Centurion Vaude, Texpa Simplon) en een hoop andere toppers.

Onrustige openingsfase

Ondanks de gecontroleerde startprocedure gaat het in de openingsfase alsnog erg hard en zijn er verschillende tempoversnellingen. Het lijkt mij veel slimmer om als groep samen te werken en een steady tempo te rijden. Dat is langer vol te houden en dé manier om te voorkomen dat later gestarte renners bij ons aansluiten en zo een tijdsvoordeel pakken (ik ken er namelijk een die dat van plan is en het zou mooi zijn als we dat vandaag kunnen voorkomen)

De belg Finoulst (die ik al vaker ben tegengekomen en vandaag wederom deel uitmaakt van mijn groepje) denkt daar in ieder geval anders over. Wanneer hij voor de zoveelste keer versnelt, en ik op mijn vermogensmeter steeds vaker uitschieters boven de 400 watt zie, weet dat ik dat het niet slim is om hem te blijven volgen. Ik ben van plan deze race goed in te delen, en hoe langer ik boven mijn ftp blijf trappen, hoe meer ik in de tweede ronde zal moeten inleveren, dus ik pas. Vanaf dat moment kom ik alleen te zitten (de rest was al gelost), rijd ik bergop niet boven mijn drempel en probeer ik in de afdalingen alles wat me tijdens het verkennen is opgevallen zo goed mogelijk te herinneren. En dat werkt aardig goed. Wat heet, op de laatste beklimming van de eerste ronde haal ik Finoulst weer in en blijk ik (met de hulp van mijn vermogensmeter) de juiste keuze gemaakt te hebben.

Snelle eerste ronde

Doordat ik alleen rijdt lukt het eigenlijk best goed om me aan het nieuwe koolhydraten protocol te houden omdat ik mijn drinkmomenten zelf kan bepalen. Ik verlies op sommige stukken misschien wat tijd doordat ik niet in een groepje zit, maar aan de andere kan hoef ik ook niet bang te zijn voor een tempoversnelling wanneer ik net naar een gelletje grijp. De eerste ronde gaat dan ook erg vlot (1u58), maar deze rondetijd ga ik waarschijnlijk niet volhouden gezien de snelle openingsfase in het begin.

De warmte eist zijn tol

Op 3/4 van de wedstrijd begint mijn maag wat te borrelen en kost het me meer moeite om het koolhydraten niveau op peil te houden. De warmte (35 graden) eist zijn tol en ik begin steeds meer zin te krijgen in een blikje Cola. Sowieso iets kouds met een ander smaakje zou echt een oppepper zijn. Op zich niet gek want mijn maag heeft nog nooit zoveel gels -en sportdrank achter elkaar te verwerken gekregen. Wellicht dat ik dit wat vaker moet trainen… Met wat tegenzin neem ik alsnog een warme slok sportdrank uit mijn bidon.

Alhoewel mijn vermogen in de tweede ronde wat vaker terugzakt krijg ik echte geen energiedip zoals in Apeldoorn (wat ook te zien is aan mijn hartslag die deze keer mooi hoog blijft). Wel denk ik dat het nog beter kan wat betreft de indeling van de wedstrijd, maar deze extreme hitte maakt alles net wat lastiger dan het normaal al is. Gelukkig is mijn tempo nog hoog genoeg om te voorkomen dat een renner uit een latere startgroep te veel op mij inloopt/passeert (op prof Nordemann na).

Soepel afdalen

Wanneer ik voor de laatste keer over de Wolfsburg trail naar beneden knal besef ik me dat dit soort technische afdalingen me een stuk beter afgaan dan vorig jaar. De vele verkenningsritten eerder deze week hebben daar zeker aan bijgedragen, maar het grootste verschil zit ‘m in mijn nieuwe fiets: de Specialized S-Works Epic full-suspension. In deze marathon kan ik ‘m voor het eerst echt goed testen en wat opvalt is het comfort op deze intensieve trails. Zeker als ik vermoeid ben is het verschil met een hardtail enorm. Je houd het gewoon langer vol. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat ik hier op mijn (oude) hardtail net zo snel zou zijn. Dit is echt een dikke upgrade!

De laatste keer op de Wolfsburg trail, zelfs het haarspeldbochtje onderaan stuurde ik soepel door.

Beetje verval

De tweede ronde heb een verval van 9 minuten. Gezien de warmte maak ik me daar niet zo druk over. Uiteindelijk klok ik af na 4.07u en kom ik als 25e over de meet. Een plek waar ik vooraf voor getekend had en dus een prima herstart van het marathonseizoen. Ik kijk dan ook vol vertrouwen uit naar de Rothaus Bike Giro (UCI S2 meerdaagse in het Zwarte Woud) waar ik volgende week aan de start sta.

Volledige uitslag: https://runtix.com/sts/10050/1651/l/-/-
Strava: https://www.strava.com/activities/3887196352/overview



Robin Overeem

Robin Overeem

Marathonrenner, avonturier en levensgenieter op de fiets.
Share on facebook
Delen via Facebook
Share on twitter
Delen via Twitter
Share on linkedin
Delen via LinkedIn
Share on whatsapp
Delen via WhatsApp
nl_NLNederlands
en_GBEnglish (UK) nl_NLNederlands