met de peeltrappers door de bergen

30 Januari 2021 is de app-groep Stelvio e.o. 2021 aangemaakt en het ging meteen los; wie heeft
hoeveel lucht, wie gaat er in wie zijn wiel hangen en met welk lepelte kom je te liggen. Het
beloofd al meteen een Top lang-weekend te worden. Het enige dat nog zand in de ketting kan
gooien zijn de Covid beperkingen.
2 Juni is dan de kogel door de lager en het routeboek al zo goed als klaar, we kunnen dus net als
de voorzitter aan de voorbereidingen beginnen. Het is een heel geregel om alle fietsen, fietsers en
begeleiders “There and Back again” te krijgen en dan zie je meteen wat voor een geweldige club
we hebben. Vrijdag 30 Juli is iedereen zoals afgesproken om 14:00 plaatselijke tijd aanwezig in
hotel Meublé Garni Della Contea te Bormio.

opwarmertje

Als opwarmertje stond dan al meteen een leuke rit gepland. “Samen” 30 kilometertjes touren
vanaf het hotel over de top van Torri de Fraele (794 hm) naar Lago di Cancano. Dit was een erg
mooie klim welke zelfs voor Wilco Kelderman in de Giro van 2020 te veel bleek te zijn.
Uiteraard hadden de “Buccia Pedali” hier geen moeite mee en konden we boven even genieten
van het uitzicht alvorens we ons weer naar beneden stortten.
Uiteraard waren we er niet alleen voor het fietsen. Lekker eten en een drankje hoort er natuurlijk
ook bij. De Beefreepjes waren echt verrukkelijk en ook goede brandstof voor de volgende dag.
Het stapelen werd vooral gedaan door het nuttigen van een paar “pilsjes” en zorgen dat er vooral
geen eten werd weggegooid.

De juiste keuze

Op de zaterdag ging het dan echt beginnen volgens het routeboek. Vertrekken vanuit Bormio via
een mooie route over een prima aangelegd fietspad naar de Mortirolo. Waar ikzelf met een verzet
van 36-28 en soms 36-30 op de vrijdag makkelijk fietste was dit toch echt wel een ander verhaal.
Met stiigingspercentages van ruim 16% over 100 meter, werd het al snel harken. Het zal er in
ieder geval niet zo “smooth” uitegzien hebben als pas geschoren beentjes. De beloning kwam
dan toch boven, waar we van een geweldig uitzicht mochten genieten.

Na een klein stukje dalen was het dan al tijd voor een bordje pasta en een colaatje om vervolgens
echt te genieten van de welverdiende afdaling richting de Gavia. Over deze twintig kilometer
lange klim kan ik kort zijn, te zwaar verzet, te steil, te lang, te donkere tunnel, kramp en 18
seconden.
Was dit de tijd dat Marian op de grond heeft gelegen in de tunnel, of dat Luc erachter kwam dat
het zonder zonnebril al donker zat was in dezelfde tunnel, of had Edwin toch beter de
Beefreepjes gegeten?

Voor de zondag zag het weer er niet al te best uit en is er een winkeltripje naar Livigno gemaakt.
Ikzelf ben maar gaan werken, je moet toch iets. Op het moment dat het dan toch even droog was,
heb ik snel de fiets gepakt en ben de Bormio 2000 opgereden. Deze stond eigenlijk gepland voor
de dinsdag, maar je kan hem maar gehad hebben en aangezien het na ongeveer anderhal uur weer
zou gaan regenen, was dit een ideale trip.

finale – afzien

En dan de finale: Bormio – Stelvio – Prato – Stelvio!!

Nadat eerst de buitenband van de voorzitter was vervangen, er zat echt geen rubber meer op,
konden we op weg. Vanuit het hotel rechtsaf richting de voet van de Stelvio. Het was nog vroeg
en ook erg fris. Ik had dan ook gekozen om beenstukken aan te doen en mijn Buccia Pedali shirt
met lange mouwen. Mutsje, regenjasje en beany mee in de rugzak, want het kon wel eens koud
zijn boven. Beter had het nog geweest om zellfs winter handschoenen mee te nemen met maar 4
graden op de top.

De eerste klim ging “maar” tot de afslag met de Umbrailpas, waar we de afdaling inzette richting
Zwitserland. Aangezien ik er nu toch was, heb ik de extra drie kilometer naar de top ook maar
meegenomen, om daarna dus ook extra daal kilometers te mogen maken Vanaf onderaan de
Umbrailpas was het een relaxte rit naar Prato. Onderweg is er door een ploeggenoot nog even
een Dumoulintje gedaan om later nog een bordje pasta weg te kunnen werken voor de èchte
finale. Nu was het dan toch ieder voor zich en snap ik waarom de Italianen allemaal zo katholiek
zijn. Waar de strava-tijden voor iedereen anders zijn, is de prestatie voor allen gelijk.
Met al de nodige kilometers en el een keer Stelvio in de benen is dit toch een erg pittig ding. In
het begin loopt de weg nog wat langzaam op en kan je flink tempo maken. Vervolgens gaat het
stijgingspercantage omhoog en wordt het ook wisselvalliger. Als je dan totaal vierentwintig
kilometer moet klimmen is ritme belangrijk en dat wordt er zo wel uitgehaald.
Meter voor meter en van bocht naar bocht lukt het iedereen om naar boven te rijden en te
genieten van een welverdiende warme chocomel, waarna we de afdaling richting Bormio konden
inzetten. Helaas kon Paul niet mee ivm een gebroken spaak, veiligheid gaat voor alles natuurlijk.
Wel spijtig natuurlijk want het was ook weer erg genieten om naar beneden te racen.

genieten

Het woord “genieten” is veel voorbij gekomen en dat is denk ik ook het sleutelwoord van deze
trip. Als je geniet is het ook makkelijker om door te zetten en karakter te tonen.

Jurgen dank voor de organisatie. Marian, Agnes, Marion, Angela, Wyno, Edwin, Rik, Luc,
Kamiel, Peter, Paul en Jurgen dank voor de gezelligheid, het was ECHT GENIETEN!

Marc

Winkelwagen
Scroll naar top