Terugblik 2021: Hoe een moeizaam wedstrijdseizoen toch nog prima eindigde!

Het is even stil geweest, maar nu het marathonseizoen erop zit en ik de afgelopen week nog eens terug dacht aan wat ik allemaal heb meegemaakt, besefte ik me dat het tijd is voor een nieuwe blog, want er valt genoeg te vertellen. Het belangrijkste: ’Project OVRM Cycling‘ (een poging om mezelf nog om te scholen tot elite marathon coureur) ging ook dit jaar, op de valreep, nog best lekker!

Zowel in de cijfertjes als in de uitslagen zag ik de laatste maand gelukkig weer vooruitgang, en dat was aan het begin van het seizoen wel anders. Want voor het eerst ging het moeizamer dan ik gewend was: een ‘dnf’ als seizoen opener, een paar harde valpartijen, onnodige materiaalpech, maar vooral ook een terugvalletje in conditie zorgde ervoor dat ik eind augustus nog verre van in vorm was en me toch wel een beetje zorgen maakte of dat het dit seizoen nog wel goed zou komen… Hoe het allemaal precies verliep, is te lezen in deze blog: een terugblik in vogelvlucht!

Juli/Augustus

Na een mislukt EK (hier terug te lezen) stond de marathon van Stoumont (11-07) in de planning. Omdat ik nog niet echt in vorm was en na het EK vooral een lekkere wedstrijd wilde rijden om het vertrouwen een beetje op te krikken, had ik bewust voor de korte afstand (65km) gekozen. En dat was meer dan voldoende, want na twee uurtjes was het beste er al vanaf. Gelukkig duurde deze wedstrijd maar 2,5 uur en finishte ik nog als 12e. Op de lange afstand was me dat denk ik niet gelukt. Ik kwam dus nog behoorlijk wat duurvermogen te kort.

Valpartij

In Burdinne (25-07) verprutste ik een flitsende start (zat mee in de kopgroep) door een stuurfout waardoor ik hard onderuit ging in een afdaling en een paar flinke schaafwonden en een gekneusde duim opliep. Dankzij een niet heel erg groot startveld finishte ik nog als 8e, maar daar had uiteraard meer ingezeten.

Foto 2 - Terugblik 2021
Foto 3 - Terugblik 2021

“Gehavend en teleurgesteld na valpartij Burdinne”

Daar kwam nog eens een teleurstellende Rothaus Bike Giro en Mountainbike van Vlaanderen achteraan.

In Rothaus was het vooral ook het slechte weer waar ik meer last van leek te hebben dan normaal. Snel koud, weinig power en geen vertrouwen in de afdalingen. Kijkend naar mijn uitslagen van een jaar eerder had ik gehoopt om voor een plek in de top 40 (internationaal startveld) te kunnen rijden, maar dat lukte bij lange na niet. Dat ik minder sterk was dan het jaar ervoor was ook terug te zien aan de lagere vermogens die ik trapte. Achteraf gezien denk ik ook dat ik, zeker de eerste dagen, niet helemaal fit was.

Foto 4 - Terugblik 2021
“Struggelen in een ‘koude’ Rothaus Bike Giro”

Gebroken ketting
In Vlaanderen was het weer de eerste twee dagen prima, reed ik de tweede dag zelfs best aardig, maar brak op de laatste dag, toen ik me zowaar in de regen erg sterk voelde, mijn ketting. Achteraf bleek het een gebroken power-link te zijn, die ik de avond ervoor waarschijnlijk niet goed vastgemaakt had na het verwisselen van mijn ketting. Het zat dus nog niet echt mee.

Foto 5 - Terugblik 2021
“Afzien tijdens de koninginnenrit in Vlaanderen, 110 km met 2500hm en een hoop tegenwind”

September

Ondanks dat ik voldoende getraind had in voorbereiding op mijn seizoen, vielen de resultaten in de wedstrijden vooralsnog tegen. Ik hoopte verbetering te zien t.o.v. vorig jaar, maar het leek tot nu toe meer op een terugval. En dat was eigenlijk voor het eerst sinds ik vijf jaar geleden begon met trainen. Ik merkte dan ook meer dan anders dat, ‘af en toe een goede wedstrijd rijden’, wel nodig is om de moraal een beetje hoog te houden en gemotiveerd door te blijven trainen, want daar had ik bij vlagen wel iets meer moeite mee.

Verbetering
Gelukkig ging het al een stuk beter tijdens de Vulkan Bike (11-09) in Daun, waar ik in een redelijk sterk startveld 7e werd en maar een kwartiertje achter de winnaar zat. De wedstrijd verliep tactisch wat ongelukkig waardoor ik de laatste twee uur alleen reed, maar ook solo was ik die dag niet te stoppen. Ik hield tot het einde stand en verloor maar enkele minuten op de twee die voor mij zaten en samen reden. Daaruit kon ik wel opmaken dat ik een sterke wedstrijd gereden had en dat het met mijn uithoudingsvermogen de goede kant op ging. De data uit mijn powermeter bevestigde dat gevoel: mijn gemiddelde vermogen lag namelijk hoger dan het jaar ervoor (toen ik in topvorm was). Moraalmomentje dus!

Foto 6 - Terugblik 2021
“Op weg naar een 7e plek in de Vulkanbike”

Eindelijk had ik weer het ‘oude gevoel’ te pakken! Dat ik juist nu in vorm begon te komen bewees wel dat ik wedstrijden nodig heb om sterker te worden en dat ik dat met ‘alleen maar trainen’ niet kan evenaren. Doordat mijn wedstrijdseizoen pas laat gestart was kwam ik dus ook pas later in vorm dan voorgaande jaren. Op zich een logisch verhaal. Gelukkig had het verder niets te maken met mijn trainingsschema. Wel merkte ik in de Vulkanbike dat er (als het om uitslagen rijden gaat) nog veel winst te behalen is in het ‘zo goed mogelijk overleven van de startfase’. Hoe langer ik voorin mee kan, des te groter de kans is dat ik bij een snelle groep kan aanklampen en dat scheelt tijd. Wil ik dus nog een stapje maken, dan zal ik ook hierin beter moeten worden. ‘Hard starten’ werd dan ook het raceplan voor de resterende wedstrijden in aanloop naar het NK, want als er ergens hard gestart wordt, is het daar wel, en dan kan ik maar beter zo goed mogelijk voorbereid zijn.

Power-recordje
Een lange startklim tijdens de Raid Bocq Marathon (19-09) leende zich dan ook uitstekend voor het nieuwe raceplan. Om maximaal af te zien reed ik het grootste gedeelte van deze beklimming een tandje zwaarder dan ik normaal doe en probeerde ik zo lang mogelijk uit het zadel omhoog te fietsen. Bas Peters, die bekent staat om zijn zware verzet bergop en vlak voor me reed, gaf het juiste voorbeeld, het enige wat ik hoefde te doen was volgen en vooral niet toegeven aan het brandende gevoel in mijn bovenbenen. Verzuurd als nooit tevoren bereikte ik de top. Ik was Peters (door een bochtje) even uit het oog verloren, maar kon doordat ik nog één keer flink doortrok, in de afdaling weer terugkomen. Hoppakee! Ik had het startlusje overleefd en zat zowaar terug in de kopgroep: mission accomplished! Later bleek ook dat ik mijn hoogste ‘vijf-minuten-waarde’ ooit getrapt had. Conclusie: ik kan blijkbaar nog dieper gaan als ik voor mogelijk hield. Het is dus deels ook een mentale kwestie. Helaas ging ik nog geen tien minuten later hard onderuit en moest ik me weer van achter terugvechten. Zonde van die goede start.

Ik werd dus iedere week iets sterker, wat heel fijn was, maar deze laatste valpartij voelde wel een beetje zuur. Daarom hoopte ik een weekje later in de Dünsberg Marathon (26-09) op een vlekkeloze wedstrijd om zo vol vertrouwen richting het NK te gaan.

Het ‘hard-starten-protocol’ leek ook in Dünsberg goed uit te pakken. Op het eerste klimmetje over de Vetzberg kon ik netjes voorin meekomen. Maar op het tweede klimmetje door het weiland, moest ik er helaas wel af. Achteraf gezien had ik misschien iets te veel energie verspilt met een stukje kopwerk (ik wilde uit het gedrang blijven en er werd niet echt doorgereden), maar het blijft lastig om tijdens het koersen altijd de juiste beslissingen te nemen. Hoe dan ook, het doel was: ’maximaal afzien’, en dat was gelukt.

Foto 7 - Terugblik 2021
Op het tweede klimmetje door het weiland, helaas net niet sterk genoeg voor de kopgroep”

Podium
Even later toen er twee man vanachter bij mij aansloten kon ik er ook wel van genieten dat ik de maker van de tweede groep was. En dat we ( uiteindelijk met z’n tweeën) ook nog de hele wedstrijd stand hielden, zorgde voor het vertrouwen dat ik nodig had. Ik werd uiteindelijk 8e en pakte ook nog een podiumplekje mee als 2e dertigplusser.

Oktober (Nk-marathon)

Na een succesvol weekendje Dünsberg keek ik uit naar het NK Marathon (10-11). Het leek erop dat ik in prima vorm verkeerde en met twee taper-weken voor de boeg kon het NK Marathon zo maar eens hét piek-momentje van 2021 worden.

Chaotische openingsfase
Een uitzonderlijk groot (en sterk) startveld maakte de openingsfase in Eijsden behoorlijk chaotisch. Ik moest continue vechten voor mijn plekje – het was oorlog – maar gelukkig kwam ik er zonder kleerscheuren vanaf en had ik na de eerste klimmetjes nog genoeg power over om weer aan te sluiten in de eerste grote groep.

Foto 9 - Terugblik 2021
“Drukte in de openingsfase op het NK”

Pas in de afdaling langs het maisveld richting het hoogbos (13km) zat het voor het eerst een beetje tegen. Doordat ik het verkeerde spoortje koos (je had drie opties: links, midden of rechts) verloor ik behoorlijk wat plekken. Dat we beneden ook nog eens een trechter inreden en er een kleine opstopping ontstond, pakte voor mij ook niet heel goed uit. Een beetje ongelukkig allemaal, maar nog niet rampzalig, dus ik probeerde in alle hectiek vooral de rustig te blijven. 

Bram Tankink
Ik kwam eigenlijk pas echt lekker in de wedstrijd toen the-one-and-only Bram Tankink mij inhaalde (35km). De oud wegprof (en voormalig mountainbiker) maakte met een big smile meteen duidelijk dat hij er zin in had.  Zijn tempo was ideaal om bij aan te pikken dus ik twijfelde geen moment.  Tankink en ik bleken redelijk aan elkaar gewaagd te zijn en we bleven dan ook lange tijd bij elkaar. Op het lastige stuk bij Valkenburg (korte explosieve klimmetjes en veel draaien en keren) had ik af en toe moeite om hem te volgen, maar in het laatste gedeelte richting de finish waren de rollen omgedraaid. Ondertussen hadden we al best wat man ingehaald en begonnen we, in een groepje van vijf, aan de finale.

Ik voelde mezelf nog sterk en wilde (door als groep samen te werken) het tempo zo hoog mogelijk houden in de hoop nog meer stilvallers in te halen. Maar ik kwam er vrij snel achter dat ik de enige was die nog wat extras over had, en dat veranderde de zaak . Ik wilde op dit NK namelijk vooral het maximale eruit halen door in de ‘overall’ uitslag zo hoog mogelijk finishen, en het was dus niet slim om deze mannen (uit verschillende categoriën) op sleeptouw te nemen. Ik kon ze maar beter kwijt zijn. Het plan voor de laatste kilometers was dus duidelijk: demarreren.

Demarrage
Na twee mislukte pogingen was het de derde keer eindelijk raak. Bovenop het allerlaatste klimmetje zette ik nog een keer goed aan waardoor ik een mooi gaatje creëerde waar ik tot aan de finish in Eijsden genoeg aan had.

“Net na mijn laatste demarrage, deze keer gelukkig niemand meer in mijn wiel”

Ik kwam binnen in een tijd van 04:05u, op plek 27 overall. Trots op mijn einddemarrage (dat dat er nog in zat na 100km), maar ook een beetje teleurgesteld dat ik ‘slechts’ 27e was geworden, want ik had (met deze conditie) stiekem op iets meer gehoopt. Maar laten we het even in perspectief zetten: de winnaar reed 03:47u, de nummer 10 reed 03:53 en slechts 5 minuten voor mij zat een grote groep van 7 man die reden voor plek 20 tm 26. Het zat dus allemaal vrij dicht bij elkaar en het tijdsverschil plek 20 (mijn doel vooraf) was eigenlijk minimaal.

Had ik in die groep van 7 kunnen zitten? In een ideale race (en met wat geluk) denk ik wel, maar het wedstrijdverloop hangt van zoveel verschillende dingen af, dat ik een plekje in die groep alleen had kunnen afdwingen door simpelweg nog sterker te zijn.  Aan de vorm de dag lag het zeker niet, want ik voelde me super. Dus achteraf gezien denk ik wel dat ik het maximale eruit heb gehaald en dat ik tevreden mag zijn met mijn 27e plek. Het was denk ik ook wel een van mijn sterkste dagen ooit op de fiets. Mooi om hiermee het seizoen af te kunnen sluiten.

Robin Overeem

Winkelwagen
Scroll naar top