Wanneer ik voor de derde keer moet afstappen voor een technische passage waar ik niet naar beneden durf te rijden, begin ik me serieus af te vragen of dat dit wel de juiste wedstrijd is om het seizoen mee te beginnen, want veel vertrouwen krijg ik er niet van. Wanneer even later ook mijn handen en armen beginnen te verzuren door het continue inknijpen van mijn remgrepen, nemen mijn zorgen over hoe ik hier zondag naar beneden zal komen nog iets meer toe. Maar ach, dit is pas mijn eerste verkenningsritje en heb ik nog de hele week om te oefenen, dat moet wel goedkomen toch?

Weekje voorbereiding

De week voorafgaand aan het EK verblijf ik in Les Hauderes, een klein authentiek dorpje 5km van Evolene, waar zondag de start van het EK marathon (78km 3900hm) zal zijn. Les Hauderes ligt in de regio Val d’Herens en wordt omringd door bergtoppen van drie -en vierduizend meter hoog. Een prachtig decor voor een echte alpenmarathon. Niet vervelend om daar een weekje te vertoeven ter voorbereiding van de wedstrijd.

Hoogteprofiel van het EK parcours voor de Elite mannen.
Moeizame start

Het is zondag 20 juni: racedag! Het moment waar ik lang naar uitgekeken heb, maar nu het eindelijk zo ver is toch wat tegenvalt, want wat heb ik het zwaar halverwege de eerste lange klim (9km / 8.7%). Vanaf onderaan heb ik naar mij vermogensmeter gekeken en me niet gek laten maken door tempoversnellingen van anderen, maar toch voelt het alsof ik er al een halve koers op heb zitten. Ik voel me alles behalve fris. Misschien komt het doordat het een hele tijd geleden is dat ik zo lang (en op tempo) bergop gereden heb…of misschien moet ik gewoon nog effe inkomen. Gelukkig haal ik ondanks mijn stroeve start nog best veel man in. Ik schat dat ik ergens rond plek 50-60 boven kom. (Er startte vandaag 120 man).    

Halverwege de startklim, uitzicht op Evolene.
Geklungel in eerste afdaling

Ik weet heel goed dat als het om afdalen gaat, ik nog steeds veel te leren heb. In de Eifel, het Sauerland en zelf in de Ardennen kom ik er meestal wel mee weg omdat ik het conditioneel wel een heel eind kan compenseren (tijdens het klimmen) en de afdalingen niet zo lang zijn, maar nog niet eerder werd ik zo erg geconfronteerd met mijn beperkte daalkunsten als op het extreem technische parcours van vandaag. Dit is toch wel next-level hier.

Dankzij de verkenningsrondjes eerder deze week gaat het nu al wel een stuk beter, maar het is nog niet echt ‘EK-waardig’, zullen we maar zeggen. Het te veel remmen, stilstaan en opnieuw in-klikken kost veel extra tijd en energie. Bij de eerstvolgende ‘switchback’ moet ik opnieuw afstappen en word ik door een man of vijf ingehaald. Wat onhandig stap ik weer op. Er volgt een stuk waar ik wat langer op de fiets kan blijven, maar echt makkelijk gaat het niet. Mijn handen en armen beginnen te verzuren en er is geen moment waarop ik even kan ontspannen. Wanneer ik beneden kom ben ik dan ook meer naar de klote, dan dat ik van de hele eerste beklimming was. 

Zelfs een heerlijk verfrissend plasje bergwater deed mij vandaag niet veel goeds.
Off-day?

Ben ik nog niet geacclimatiseerd of heb ik vandaag een gruwelijke off-day? Terwijl ik aan de 2e lange klimming begin, vraag ik mij af of het misschien de hoogte is waardoor het zo moeizaam gaat. Zelfs bergop wil het niet meer. Aan de voeding kan het niet liggen, want ik heb het eerste uur netjes 90 gram koolhydraten naar binnen gewerkt (2x m’n favoriete Etixx Guarana gel + 500ml etixx sportdrank). Voor de zekerheid neem ik nog maar een extra gelletje en schakel een tandje terug in de hoop dat ik nog wat herstel en eindelijk eens mijn ritme kan vinden. Maar we rijden ondertussen al weer boven de 2000 meter en herstellen op deze hoogte is lastig.

Hike-trailtje

De 2e afdaling (7km lang) bevat 800 meter waar je je fiets over een hoop boomwortels en rotsen moet dragen. Volgens de organisatie van de Raid Evolene marathon, die het rondje uitgezet hebben, is dit omdat ze de elite mannen (die vandaag als enige over deze trail gaan) op alle fronten willen testen. Voor mij had dat uiteraard niet gehoeven :).

Tot aan het loopgedeelte gaat het best soepel omdat ik iemand voor mij heb die de goede lijnen rijdt en die ik kwa tempo kan volgen, maar wanneer we te voet verder moeten is het wederom survivallen.

DNF

Bij doorkomst in het dal (+-40km) ben ik eigenlijk al helemaal naar de klote en met tegenzin rijd ik richting de 3e (en laatste) beklimming. Ik weet dat de eerste 10km van deze klim het zwaarst zijn met een aantal lastige stukken boven de 20%, maar als ik dat weet te overleven heb ik het zwaarste achter de rug en begint de finish in zicht te komen. Nog effe volhouden dus.

Foto van tijdens 3e klim: Afzien op een steil stukje in het dorpje La Forclaz.

Ik overleef het eerste lastige stuk, maar vraag me niet hoe. Daarna wordt het een lijdensweg (was het eigenlijk al vanaf het begin) en lijkt het nog maar weinig op een wedstrijd. Het is een pure overlevingstocht geworden. De benen zijn leeg (trap met moeite 200 watt), heb pijn in mijn onderrug en mentaal zit ik er ook helemaal doorheen. Ik had niet gedacht dat het zo ver zou komen, maar na 53km gooi ik (voor het eerst ooit) de handdoek in de ring.

Iets te veel Midden Peelweg?

Dit is niet echt hoe ik me deze dag voorgesteld had…maar soms loopt het anders dan verwacht. En ook al was het enorm lastig, ik zou wel beter moeten kunnen dan dit. Waar het precies aan ligt weet ik niet, maar ik gok dat het een combinatie is van gebrek aan wedstrijdritme, de hoogte en een super technisch parcours. En ook van alleen maar joekelen langs de Midden Peelweg ga je nou niet bepaald beter afdalen in de alpen. Gelukkig mogen we (nu er geen lockdown meer is) weer naar Duitsland zodat ik mijn geliefde trainingsgebied in het Ahrtal weer wat vaker op kan zoeken, want dat heb ik wel echt gemist!

Toch prima weekje gehad

Neemt niet weg dat ik toch ook wel genoten heb van deze EK trip. Het was eigenlijk een prima trainingsweek waarin ik maximaal buiten de comfortzone ben gegaan, en daar word je volgens mij niet slechter van. Ik ben nu wel heel benieuwd hoe ik het dit jaar in de andere wedstrijden ga doen, want al mijn trainingsuurtjes (heb toch wel het gevoel dat ik dit jaar wederom wat sterker ben geworden) zijn er deze wedstrijd niet echt

Winkelwagen
Scroll naar top